Home   About   Archive   Visit   Bookshop   Participate   Press  
Fritz Haeg, 20 Sep – 02 Nov 2008
Dinner Conversation, 21 Nov 2013

Self-organising Ecology
Sjanghaipark in Utrecht Overvecht, location of the second Park Talk (5/6)  
Future Park I - Teach Me to Disappear
Paul Elliman & Nicole Macdonald, Project, 29 Aug – 03 Oct 2010EN / NL – Print 

Opening: zaterdag 28 augustus 2010, 17.00-21.00 
 
Park Talk ‘One evening for pleasure' * zaterdag 28 augustus  
lezing door Robin Boyle 18.00-19.00 
wandeling langs Utrechtse parken 19.00-20.30 
 
Reading ‘Detroit My Wilderness’ met Paul Elliman ** 
zondag 12 september 14.00-16.00 
 
Park Talk II - Sjanghaipark ***  
Zaterdag 25 september 14.00-15.30  
 
Park Talk III – Cryptoforests ****  
Zondag 3 oktober 15.00-17.00  
 
U kunt zich aanmelden voor de Park Talks door een e-mail te sturen naar cindy@cascoprojects.org
 
Onder de noemer Future Park presenteert Casco een tweetal projecten waarin de relatie tussen stadsparken en veranderende economische, politieke en culturele structuren wordt aangestipt. Het tweeluik verkent scenario’s voor de postkapitalistische stad, te beginnen met een project van Paul Elliman en Nicole Macdonald. 
 
Paul Elliman onderzoekt en verzamelt talen en tekens die toevalligerwijs ontstaan als bijproduct van industriële en postindustriële systemen. Hierbij valt te denken aan de transformatie van door hem gevonden industrieel afval – door Elliman aangeduid als ‘ruins of empire’ – tot een typografie van puin; of aan opnames van het aanzwellende geluid van ambulances en claxons wanneer mensen deze op een geaffecteerde manier met hun stem nabootsen. Volgens theoreticus Ivan Illich definieert taal niet alleen hedendaagse sociale verhoudingen, maar tevens wat we zijn en de systemen waarbinnen we functioneren; Paul Elliman ziet het als zijn taak om een ander taalsysteem te vinden, een vorm van stedelijke fenologie –half natuurlijk, half industrieel – waarmee de mensheid tot een andere soort kan verworden. 
 
Met ‘Teach Me to Disappear’ zet Paul Elliman dit onderzoek voort. In samenwerking met kunstenaar en filmmaker Nicole Macdonald richt hij zijn aandacht ditmaal op Detroit, het archetype van de postindustriële stad, met een afbrokkelende infrastructuur en een drastisch dalend inwoneraantal. Detroit, door velen als één en al wanorde beschouwd, staat volgens de locale urbanist Robin Boyle met zijn open ruimtes model voor een nieuw type gebied, dat van de ‘stedelijke prairie’. Vanuit een soortgelijke zienswijze richtten Elliman en Macdonald hun aandacht op de desolate Belle Island Zoo. Deze bevindt zich op het grootse stadseiland park in Amerika, een ontwerp van Frederick Law Olmsted, die als landschapsarchitect tevens verantwoordelijk was voor het Central Park in New York. De sluiting van de dierentuin is exemplarisch voor het voortdurende verval van Detroit, een stad die dankzij grote financiële tekorten en achteruithollende publieke voorzieningen de verzinnebeelding is neoliberale frustratie. Elliman en Macdonald betraden de verwilderde dierentuin echter niet om de restanten van een failliete beschaving te aanschouwen, maar vooral om een nieuw opbloeiend ecosysteem te ervaren.  
 
Het voormalige familiepark bleek in het geheim geëvolueerd te zijn tot een welig tierende wildernis, die (wederom) werd bewoond door een veelheid aan dieren waaronder buidelratten, spitsmuizen, slangen, woelmuizen, eekhoorns, vleermuizen, grondeekhoorns, wasberen die door de bomen slingeren en een familie vossen die een hol hebben gemaakt in het voormalige leeuwenhok. Daarnaast troffen zij een indrukwekkend aantal vogelsoorten aan,waaronder grijze katvogels, indigo gorzen, rode kardinalen, blauwe gaaien, wielewalen, goudvinken, mezen, thrashers, een grote verscheidenheid aan lijsters, spechten en zangvogels, maar ook roodstaartbuizerds en de bedreigde slechtvalk. Elliman en Macdonald begonnen hierop met de documentatie van het gezang en de kreten, signalen en gebaren van de nieuwe bewoners, welke duidelijk hoorbaar bezit hadden genomen van de vervallen en overwoekerde stedelijke infrastructuur. Deze audio- en video-opnames worden gepresenteerd in samenhang met ander referentiemateriaal betreffende Belle Isle en zijn bewoners. Casco wordt hiermee omgevormd tot een expeditiekamp van waaruit men, aan de hand van constructieve voorbeelden uit doemstad Detroit, in contact kan komen met een nieuwe stedelijke taal. ‘Teach Me to Disappear’ poogt zodoende een discussie op gang te brengen over de toekomst van onze eigen steden, die ook onvermijdelijk geconfronteerd gaan worden met ingrijpend veranderende economische en ecologische omstandigheden.  
 
Paul Elliman (1961) is een in Londen woonachtige kunstenaar en onderzoeker. Hij is geïnteresseerd in de relatie tussen taal en technologie, hetgeen in zijn werk tot uitdrukking komt middels de toepassing van stemgeluid als een soort van typografie. Sirens Taken for Wonders, een recent project in opdracht van Performa 09 (New York), was vormgegeven als een radiogesprek over gecodeerde boodschappen van ambulancesirenes en een reeks sirene-wandelingen door de stad. Elliman heeft ondermeer geëxposeerd in Tate Modern (Londen), New Museum for Contemporary Art (New York), APAP (Anyang, Zuid-Korea) en Kunsthalle Basel. Hij is gastdocent aan de Yale University School of Art en scriptiebegeleider aan de Werkplaats Typografie in Arnhem. Elliman heeft essays geschreven voor publicaties als Afterall, Wired en Punk Planet en voor monografieën van onder andere Barbara Visser, Martin Boyce en het vormgeversduo Mevis en van Deursen.  
 
Nicole Macdonald (1980) is een in Detroit woonachtige kunstenares, activist en filmmaker. Haar meest recente film, A City to Yourself uit 2008, heeft verscheidene prijzen gewonnen, waaronder die van Best Michigan Filmmaker op het Ann Arbor Film Festival. Sinds 2006 is Macdonald directeur van het Detroit Film Center, een non-profit organisatie voor mediakunst die tegen een schappelijk tarief materiaal en workshops aanbied aan de locale gemeenschap. Voor het University of Michigan Ann Arbor Prison Creative Arts Project, dat zich richt op gedetineerde jongeren, verzorgde ze kunst en media workshops. Daarnaast is zij jurist, gespecialiseerd in faillissementswetgeving. 
 
Robin Boyle (1952, UK) is professor Urban Studies and Planning aan Wayne State University te Detroit. Hij houdt zich bezig houdt met ontwikkelingen binnen stedelijke economieën, vraagstukken rond ongebruikte stukken land in grote steden en besluitvorming aangaande stadsontwikkeling. Boyle is tevens voorzitter van het Urban Land Institute en bestuurslid van de Michigan Suburbs Alliance. Sinds 2006 is hij daarnaast voorzitter van het Planning Board for Birmingham. Publicaties van zijn hand zijn ondermeer ‘Privatism and Urban Policy in Britain and the United States’ (1989) and ‘Empowerment Zones - Picking the Winners’ (1995).  
 
*Onder de noemer Park Talk worden er tijdens Future Park in samenwerking met locale deskundigen en kunstenaars excursies georganiseerd naar Utrechtse parken. De eerste Park Talk vindt plaats tijdens de opening van 'Teach Me to Disappear' en vangt aan met een lezing van de Detroitse hoogleraar urbanistiek Robin Boyle. Hierna zal een gezamenlijke wandeling worden gemaakt langs Utrechtse parken in de nabije omgeving van Casco. Deze wandeling wordt op informele wijze begeleidt door botanicus/kunstenaar Hans van Lunteren, alsmede door een vogelkenner, een urbanist en een landschapsarchitect. U bent van harte uitgenodigd om uw kennis over en ervaringen met deze parken te delen met de deelnemers aan deze wandeling. 
 
** Als een soort van imaginaire publicatie bij het project maken een aantal referentiële teksten onder de titel 'Detroit My Wilderness' onderdeel uit van de presentatie. In aanwezigheid en onder leiding van Paul Elliman zullen er diverse teksten worden besproken die tot op heden -Macdonald en Elliman willen het komende anderhalf jaar in de Belle Isle Zoo nòg twee seizoenen documenteren- van belang zijn geweest voor hun onderzoek. Tevens zal Elliman ingaan op aannames en methoden die voor hen beiden ten grondslag liggen aan de totstandkoming van 'Teach Me to Disappear'.Deze middag vormt Casco's bijdrage aan het Uitfeest, waarmee traditiegetrouw in Utrecht de opening van het nieuwe culturele seizoen wordt ingeluid. 
 
*** De tweede Park Talk vindt plaats op zaterdag 25 september, wanneer we onder begeleiding van kunstenaar en oprichter Hans van Lunteren een bezoek brengen aan het Sjanghaipark in de Utrechtse wijk Overvecht. Samen met een aantal geestverwanten initieerde Van Lunteren in 1970 dit bijzondere park, dat is aangelegd volgens principes die haaks staan op de rationele stedenbouwkundige structuur van Overvecht. In samenspraak met de eerste bewoners van de toenmalige nieuwbouwwijk is het park gaandeweg van een groene strook veranderd in een gereguleerde wildernis, waarbij nog steeds een belangrijke rol is weggelegd voor buurtparticipatie. 
 
De toegang tot het Sjanghaipark bevindt zich op de hoek Hongkongdreef / Sjanghaidreef (Klik hier voor de locatie). Aanvangstijdstip is 14.00, maar het is ook mogelijk om gezamenlijk naar het park te gaan. We verzamelen om 13.00 bij Casco om vanaf daar met Bus 7 naar het park te reizen.  
 
**** 'Teach Me to Disappear', wordt zondag 3 oktober afgesloten met de derde Park Talk, die plaatsvindt in Utrecht Westraven. Wilfried Hou je Bek laat -samen met Hans van Lunteren- ons deze middag kennismaken met het verschijnsel 'Cryptobos'. Wilfried Hou je Bek houdt zich al enige tijd bezig met stedelijke plekken waar de natuur 'in het geheim' de tijd en de ruimte heeft gekregen zichzelf te vormen, welke hij aanduidt als 'Cryptobos'. De locatie die we gaan bezoeken in Westraven werd tot een paar jaar geleden gebruikt voor industriële doeleinden. Na de sloop van de gashouders die zich er bevonden, heeft de natuur de regie genomen over deze inmiddels overwoekerde plek. 
 
De Park Talk start om 15.00 bij de tramhalte 'P+R Westraven / Transferium Westraven'(Klik hier voor de locatie). U kunt er op eigen gelegenheid naartoe gaan, maar we vertrekken eveneens om 14.00 vanaf Casco gezamenlijk met het openbaar vervoer naar Westraven. Denk er aan stevige schoenen aan te trekken omdat we ook het bos in gaan.